دپاپکس

توضیحات مختصر:
  • پاروکستین قرص روکشدار خط دار ۲۰ میلی گرمی

خصوصیات اصلی

  • درمان افسردگی ماژور

  • کنترل حملات عصبی در اختلال پانیک (وحشت زدگی)

  • بهبود اختلال فوبیای اجتماعی

  • موثر در درمان اختلال استرس پس از سانحه

  • درمان اختلال اضطراب منتشر

  • درمان اختلال وسواس جبری

دپاپکس Depapax چیست ؟

پاروکستین قرص روکشدار خط دار ۲۰ میلی گرمی

پاروکستین داروی ضد افسردگی از دسته ی مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین است و برای درمان افسردگی ماژور، حمله ی عصبی پانیک یا وحشت‌زدگی، اختلال وسواس اجباری یا OCD، اختلالات اضطراب منتشر، فوبیای اجتماعی و اختلال استرس پس از سانحه استفاده می‌شود. این دارو می‌تواند خلق و خو، خواب و میزان انرژی و علاقه‌ی شما به زندگی روزمره را بهبود بخشد. داروی پاروکستین ترس، اضطراب، افکار ناخواسته و تعداد حملات پانیک را کاهش می دهد. همچنین می‌تواند انجام کارهای مکرر و وسواس گونه را کنترل نماید. داروی دپاپکس در درمان مشکلاتی مانند عدم اعتماد به نفس، اختلالات مربوط به خواب و غذا خوردن، خستگی، بی‌حالی و احساس درد موثر است.

توضیحات تخصصی داروی دپاپکس

ساختار مغز انسان وابسته به ارتباط سلول های عصبی با یک دیگر است. سلول های عصبی از طریق منتقل کردن سیگنال های الکتریکی با یک دیگر ارتباط برقرار کرده و به دستگاه عصبی و محیطی پیام رسانی می کنند. همچنین آنها را به هم مرتبط می سازند. پیام های عصبی ابتدا بین دو سلول عصبی که نورون نامیده می شوند، تبادل پیدا می کنند و پس از آن در مغز و نخاع و سپس به اعصاب سراسر بدن منتقل خواهند شد و پس از آن در ابتدایی ترین مراحل انتقال پیام که مهم ترین آن هم می باشد، ارتباط بین دو سلول عصبی با یک دیگر است. در این میان  گروهی از ترکیبات شیمیایی که انتقال دهنده های عصبی نامیده می شوند در انتقال پیام بین یک نورون و سلول هدف نقش مهمی ایفا می کنند. این پیام رسان های عصبی که معمولا آن ها را با نام های سروتونین، دوپامین، اپی نفرین، نور اپی نفرین، هیستامین، استیل کولین و… می شناسیم، بین دو سلول (به طور مثال میان نورون و یک نورون دیگر، نورون با یک سلول عصبی و یا نورون با عضلات) قرار می گیرند و از این طریق به تبادلات پیام بین این دو سلول کمک می کنند.

انتقال دهنده های عصبی موجود در یک نورون در زمان سیگنال رسانی به سطح نورون آمده و سپس به فضای بین دو نورون می روند و در ادامه سلول هدف را با یکی از سه عملکرد:

تحریک سلول هدف (اپی نفرین، نور اپی نفرین)

مهار سلول هدف (سروتونین)

 و عملکرد دوگانه شامل تحریک و مهار سلول (مثل دوپامین)  

تحت تاثیر قرار می دهند.

این سلول ها همچنین می توانند بر اساس کارهایی که انجام می دهند دسته بندی شوند:

  سروتونین: می تواند روی سیستم اعصاب مرکزی (مغز و نخاع)، قلبی-عروقی، کلیه و گوارش اثر بگذارد. به طوری که اگر هرگونه اختلال در سنتز و یا بازجذب آن رخ دهد، اسکیزوفرنی، افسردگی، وسواس اجباری و اختلال یادگیری را ایجاد می کند. سروتونین همچنین روی بسیاری از فعالیت های فیزیولوژیک مثل اضطراب، اشتها، رفتار های جنسی و چرخه ی خواب و بیداری تاثیر داشته و حتی حرکات دودی شکل روده را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

اِپی نفرین: یکی از هورمون های بخش مرکزی غدد فوق کلیه است که علاوه بر هورمون، یک انتقال دهنده ی عصبی نیز می باشد. این هورمون باعث افزایش ضربان قلب، انقباض عروق و انبساط راه های هوایی شده و در عملکرد سیستم عصبی ارادی موثر است. معمولا وقتی در حال هیجان هستیم اثر اپی نفرین را در بدنمان تجربه می کنیم.

نور اپی نفرین: نور اپی نفرین هم یکی دیگر از هورمون های غدد فوق کلیه و همچنین یک پیام رسان عصبی در دستگاه عصبی غیر ارادی است. نور اپی نفرین به عنوان هورمون استرس باعث افزایش تپش قلب، انقباض رگ ها، انبساط راه های هوایی، افزایش قند خون و جریان خون در عضلات و همچنین مغز می شود، علاوه بر آن در هوشیاری و تمرکز نیز نقش دارد.

دوپامین : دوپامین که از پیش ساز های موجود در مغز و کلیه سنتز می شود، نقش مهمی در ایجاد سرخوشی در مغز خواهد داشت. علاوه بر این و بر اساس تحقیقات انجام شده مشخص می شود که دوپامین دارای وظایف موثری در دستگاه عصبی محیطی نیز می باشد، به طوری که کاهش این ماده بر کنترل حرکات ارادی بدن تاثیر می گذارد و در نهایت سبب بروز بیماری پارکینسون می شود. گفتنی است که دوپامین از طریق کاهش پرولاکتین در مکانیسم تولید شیر مادر هم موثر است.

چه زمانی مصرف دارویی مانند دپاپکس نیاز است؟

در صورتی که انتقال دهنده های عصبی به درستی کار نکنند فرآیندهای مختلف در بدن دچار اختلال می شوند و به دنبال آن سیستم عصبی در معرض مشکلات قرار می گیرد. در این حالت کنترل احساسات تا حدودی و حتی گاهی اوقات خیلی زیاد از اراده ی انسان خارج شده و نحوه ی تفکر و عملکرد فرد را تحت تاثیر قرار می دهد. در این شرایط:

  • ممکن است نورون ها یک انتقال دهنده‌ ی عصبی خاص را به اندازه کافی تولید نکنند.
  • یا ممکن است یک انتقال دهنده عصبی خاص بیش از حد آزاد شود.
  • گاهی اوقات امکان دارد که انتقال دهنده‌های عصبی بیش از حد نرمال توسط آنزیم‌ها غیرفعال شوند.
  • همچنین احتمال دارد که انتقال دهنده‌های عصبی خیلی سریع توسط سلول هدف جذب شوند.

گاهی اوقات نیز در اثر فرآیند بیماری یا مکانیسم اثر داروها انتقال دهنده ‌های عصبی تحت تأثیر قرار گرفته و می‌تواند تعدادی از عوارض جانبی مختلف را در بدن ایجاد کنند.

به طور مثال بیماری‌هایی مانند آلزایمر، صرع و پارکینسون با نقص برخی از انتقال دهنده‌های عصبی مرتبط هستند.

به همین دلیل لازم است تا مکانیسم اثر و همچنین مقدار ترشح این ترکیبات توسط داروهایی که بر عملکرد پیام رسان های شیمیایی بدن تأثیر می‌گذارند،کنترل شود.

کنترل دوپامین با مواردی مانند درمان اعتیاد، بیماری پارکینسون و اسکیزوفرنی مرتبط است.

حفظ تعادل سروتونین در درمان اختلالات خلقی از جمله افسردگی و اختلال وسواس جبری و… نقش مهمی دارد. تجویز دارویی مانند دپاپکس جهت درمان علائم افسردگی یا اضطراب ضروری است. در طی روند درمان بعضی اوقات از داروها به تنهایی استفاده می‌شود، اما ممکن است در کنار آن سایر روش‌های درمانی از جمله درمان شناختی-رفتاری نیز استفاده شود.

دپاپکس چطور بر عملکرد پیام رسان های شیمیایی بدن تأثیر می گذارد:

داروهای درمان افسردگی معمولا طی سه مکانیسم اثر خود را بر بدن به جای می گذارند، این داروها ممکن است جزو داروهای سه حلقه ای (TCA) باشند که اثر خود را از طریق مهار کردن عملکرد سروتونین و نور اپی نفرین نشان می دهند و در نتیجه مانع بازجذب سروتونین و اپی نفرین خواهند شد. بخشی از اثر این داروها بر روی دوپامین است اما با این حال بیشتر باعث افزایش سطح سرمی سروتونین و اپی نفرین در مغز می شوند.

 

داروهای مهارکننده ی مونو آمین اکسیداز

مونو آمین اکسیداز ها گروهی از آنزیم ها هستند که در دیواره ی میتوکندری سلول قرار دارند. این آنزیم ها با تاثیر بر دیواره ی سروتونین، دوپامین، اپی نفرین و مونو آمین های دیگر در آن ها نفوذ کرده و توسط اکسید کردن آن ها را از بین می برد. با کاهش سطح سرمی این ترکیبات اختلالاتی مثل افسردگی، تمایل به خشونت، فوبیا و… اتفاق می افتد. داروهای مهارکننده ی عملکرد آمینو اکسیدازها مانع از تخریب انتقال دهنده های عصبی توسط این عوامل شده و آن ها را در سطح نرمال مغزی حفظ می کنند. این داروها به علت بالا بودن عوارض جانبی معمولا در خط آخر درمان قرار می گیرند.

دپاپکس از دسته داروهای مهارکننده ی بازجذب کننده ی سروتونین SSRIs است

زمانی که نورون ها سیگنال هایی را به یکدیگر می فرستند، مقداری انتقال دهنده عصبی آزاد می کنند و به این ترتیب پیام عصبی انتقال پیدا می کند. پس از آن این سلول ها باید انتقال دهنده عصبی را که آزاد کرده اند، بازگردانند تا بتوانند پیغام بعدی را ارسال کنند. این فرآیند جایگزین کردن انتقال دهنده های عصبی بازجذب نامیده می شود.

مهارکننده های بازجذب سروتونین با مسدود کردن فرآیند بازجذب، سروتونین بیشتری را در دسترس سلول قرار می دهند. این امر باعث وجود سروتونین بیشتری بین نورون ها می شود و در نتیجه پیام به درستی ارسال می شود. این داروها مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین نامیده می شوند زیرا به نظر می رسد که در درجه اول سروتونین را هدف قرار می دهند و نه دیگر انتقال دهنده های عصبی را.

یکی از داروهای موجود در این مجموعه پاروکستین هیدروکلراید می باشد که شرکت ابیان فارمد با نام تجاری دپاپکس آن را تولید کرده است.

 

 ویژگی های داروی دپاپکس

DEPAPAX تشکیل شده از پاروکستین هیدروکلراید محصول ابیان فارمد است که در درمان اختلالاتی مانند افسردگی ماژور، حمله ی عصبی پانیک، اختلال وسواس اجباری یا OCD، اختلالات اضطراب عمومی، اختلال استرس پس از آسیب روانی و فوبیای اجتماعی استفاده می‌شود. این دارو می‌تواند خلق و خو، خواب، اشتها و میزان انرژی شما را بهبود بخشد و به بازگشت علاقه‌ی شما به زندگی روزمره کمک کند.

مکانیسم عمل دپاپکس ابیان فارمد که دارای ۲۰ میلی گرم پاروکستین هیدروکلراید است همانند سایر داروهای مهارکننده بازجذب انتخابی سروتونین (SSRIs) می باشد و از طریق عملکرد خود سطح سروتونین را در مغز حفظ کرده و برای درمان این اختلالات مفید است.

 

مقدار و نحوه ی مصرف دپاپکس

دوز مصرفی داروی دپاپکس به سن، وضعیت بیماری، پاسخ‌گویی بدن شما به درمان و سایر داروهایی که مصرف می‌کنید، بستگی دارد. اطمینان حاصل کنید که پزشک شما در جریان استفاده از همه‌ی داروهای مصرفی‌تان قرار گرفته باشد. برای جلوگیری از بروز عوارض جانبی ممکن است پزشک شما تجویز مصرف دارو را با دوز پایین دپاپکس شروع کرده و آن را به تدریج افزایش دهد. به دستورات پزشک خود با دقت عمل کنید. توجه داشته باشید که دوز دارو را به طور خودسرانه به بیشتر از مقدار تجویزی افزایش ندهید چرا که نه تنها وضعیت بیماری شما سریع‌تر بهبود پیدا نمی کند بلکه خطر ابتلا به عوارض جانبی بیش‌تر می‌شود. برای تاثیرگذاری بیش‌تر از داروی دپاپکس به طور منظم استفاده کنید.

  • در افسردگی ماژور، اختلال اضطراب عمومی، اختلال استرس پس از سانحه، اختلال اضطراب اجتماعی: در ابتدا با مقدار مصرف ۲۰ میلی گرم یک بار در روز شروع شده و در صورت نیاز به افزایش مقدار مصرف طبق نظر پزشک، با فاصله حداقل یک هفته، ۱۰ میلی گرم در روز به دوز قبلی افزوده می شود. بیشترین مقدار مصرف در بزرگسالان ۵۰ میلی گرم در روز و در سالمندان ۴۰ میلی گرم در روز می باشد.
  • اختلال وسواس فکری-عملی: در ابتدا با مقدار مصرف ۲۰ میلی گرم یک بار در روز شروع شده و در صورت نیاز با فاصله حداقل یک هفته، ۱۰ میلی گرم در روز به دوز قبلی افزوده می شود. بیشترین مقدار مصرف در بزرگسالان ۶۰ میلی گرم در روز و در سالمندان ۴۰ میلی گرم در روز می باشد.
  • اضطراب و ترس ناگهانی/ اختلال پانیک: در ابتدا با مقدار مصرف ۱۰ میلی گرم یک بار در روز شروع شده و در صورت نیاز با فاصله حداقل یک هفته، ۱۰ میلی گرم در روز به دوز قبلی افزوده می شود. بیشترین مقدار مصرف در بزرگسالان ۶۰ میلی گرم در روز و در سالمندان ۴۰ میلی گرم در روز می باشد.

از جویدن یا شکستن قرص خودداری شود، دپاپکس را همراه و یا بدون غذا و ترجیحا صبح ها مصرف نمایید.

عوارض جانبی دپاپکس

مصرف هر دارو به موازات اثرات مطلوب درمانی ممکن است باعث بروز برخی عوارض ناخواسته نیز شود. داروی دپاپکس هم از این قاعده مستثنی نیست. (اگرچه همه این عوارض در یک فرد دیده نمی شود) در صورت بروز عوارض زیر با پزشک و یا داروساز مشورت نمایید.

بی قراری، درد قفسه سینه، درد و ضعف عضلانی، تپش قلب، افت فشارخون وضعیتی، اختلالات تنفسی، حساسیت پوستی، افزایش ضربان قلب (تاکی کاردی)، خونریزی غیر طبیعی، اختلالات حرکتی، کندی حرکات و یا حرکات مکرر غیر ارادی، گرفتگی عضلات، ناتوانی در کنترل و هماهنگ کردن ماهیچه های مورد نیاز جهت صحبت کردن، کاهش سدیم بدن (هیپوناترمی)، مانیا، گشادی مردمک، تشنج و سندروم سروتونین.

عوارضی که به مرور از بین می روند  و یا اصطلاحا بدن به آن ها عادت می کند، اما در صورت تداوم و یا تشدید می بایست با پزشک مطرح شود:

درد شکم، یبوست، کاهش اشتها، گیجی، خواب آلودگی، خشکی دهان، نفخ، سردرد، عفونت، بی خوابی، تهوع، استفراغ، کاهش میل جنسی، ناتوانی جنسی یا عدم ارگاسم و اختلال در انزال، حالت عصبی، لرزش، اختلال استرس پس از تروما، اختلالات ادراری مانند تکرر یا احتباس ادراری.

مسمومیت با داروی دپاپکس

در صورت مصرف اتفاقی دپاپکس بیش از مقدار توصیه شده، سریعاً به پزشک و یا مراکز درمانی مراجعه نمایید. علائم احتمالی مسمومیت با این دارو شامل گشادی مردمک چشم، تهوع، لرزش، افزایش ضربان قلب، گیجی، استفراغ، خواب آلودگی، خشکی دهان، برافروختگی صورت، تحریک پذیری می باشد.

موارد منع مصرف

  • در صورت داشتن حساسیت به دپاپکس و یا هر یک از مواد جانبی آن با پزشک متخصص و یا دکتر داروساز مشورت نمایید.
  • در صورت ابتلا به هر نوع بیماری به خصوص بیماری های صرع، مشکلات قلبی-عروقی، کبدی و کلیوی، دیابت ملیتوس، گلوکوم با زاویه بسته (آب سیاه)، مانیا (بیماری روانی که فرد در دوره هایی از زندگی بسیار فعال، سرزنده، شاد، دارای اعتماد به نفس زیاد و گاهی زیاده از حد کم خواب و ولخرج می شود.) و بیماری هایی با زمینه خونریزی فعال و یا مشکلات انعقاد خون (مانند خونریزی های دستگاه گوارش) در مورد مصرف دپاپکس با پزشک خود مشورت نمایید.
  • از مصرف همزمان دپاپکس با داروهای پیموزاید (ضد روان پریشی)، لینزولید، تیوریدازین (ضد روان پریشی)، ایزوکربوکسازید (MAOIs)، پروکاربازین، ترانیل سیپرومین و متیلن بلو جداً خودداری فرمایید.

مصرف در دوران بارداری و شیردهی

مصرف دپاپکس در دوران بارداری توصیه نمی شود زیرا خطر ابتلا به ناهنجاری های مادرزادی را افزایش می دهد، به خصوص اگر در سه ماهه اول بارداری استفاده شود. در دوران شیردهی به دلیل ترشح دارو در شیر، باید با نظر پزشک متخصص و در نظر گرفتن فوائد تجویز دارو نسبت به خطرات احتمالی آن صورت پذیرد.

هشدارها

  • افراد یا بیماران در سنین بلوغ و یا در سنین ۱۸ تا ۲۴ سال قبل از شروع مصرف و یا حین مصرف دارو باید با دقت بیشتری تحت نظر پزشک باشند.
  • مصرف دارو را به صورت ناگهانی قطع نکنید.
  • دارو باید تک دوز مصرف شود.
  • در صورتی که در حال مصرف داروهای مهارکننده مونوآمین اکسیداز هستید یا طی دو هفته ی اخیر این دارو را مصرف نموده اید، جهت شروع مصرف دپاپکس با پزشک و یا داروساز خود مشورت نمایید.
  • از مصرف نوشیدنی های الکلی در حین مصرف این دارو خودداری نمایید.
  • مصرف این دارو در نارسایی کلیوی و نارسایی کبدی شدید نیاز به تنظیم دوز دارد.
  • این دارو ممکن است باعث گیجی، اختلال در تفکر و مهارت های حرکتی شود لذا در طول دوره درمان از رانندگی و کار با وسایلی که به دقت و هوشیاری کامل نیاز دارند خودداری کنید.

شرایط نگهداری

  • دارو را دور از نور و رطوبت و در دمای کمتر از ۳۰ درجه ی سانتی گراد نگهداری نمایید.
  • دپاپکس را دور از دید و دسترس کودکان قرار دهید.
  • دارو را از بسته بندی اصلی خود خارج نکنید.

شکل دارویی دپاپکس

قرص روکشدار خط دار دپاپکس حاوی ۲۰ میلی گرم پاروکستین (به صورت هیدروکلراید) می باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ویدئو توضیحات محصول

دیدگاه خود را ارسال نمایید

به سوالات شما در دیدگاه پاسخ داده خواهد شد

2 دیدگاه ثبت شده است

آرمان،زاهدان:

ارسال شده در 2 اسفند 1399

ممنون توضیحات،کامل جوامع بود...

پاسخ دهید

ghazal soleymani:

ارسال شده در 25 اسفند 1399

سلام به شما خوشحالیم که براتون مفید بود سلامت و پایدار باشید همیشه🌹

علی:

ارسال شده در 5 بهمن 1399

خیلی عالی توضیح دادید..ممنون

پاسخ دهید

ghazal soleymani:

ارسال شده در 13 بهمن 1399

با سلام و درود🌺 خوشحالیم که براتون مفید بود سلامت و پایدار باشید.

نمایش

رمز عبور خود را فراموش کرده اید؟

نمایش

رمز عبور خود را فراموش کرده اید؟ لطفا نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید.
رمز عبور جدید به ایمیل شما ارسال خواهد شد.

بازگشت به فرم ورود

بستن